GERARD & BAS VERKERK - Gouden Duif-winnaar Nederland 2025

Reeuwijk – We hadden een afspraak met Gerard en Bas op woensdag 14 januari. De timing was perfect. Een week eerder was het volop winter. Prachtige witte landschappen maar geen ideaal weer om, vanuit België, de meest gekroonde duivenliefhebbers van Nederland te bezoeken.

Reeuwijk ligt in het groene hart tussen Amsterdam, Rotterdam en Utrecht. Het is een bedevaartsplaats voor duivenmelkers en vissers. Ontelbare vissers (ook uit België) komen hier snoeken. Duivenmelkers zijn er nog zes in Reeuwijk. Willem en Bas en Gerard zijn wereldbekend en coming man Evert Van Leeuwen is goed op weg.
De familie Verkerk woont in een stuk unieke natuur. Iedereen kent de foto van hun prachtige woonst. Voor hun duivenvrienden hebben Gerard en Bas een apart duivenhuis. Bas is barrista van dienst en ook vader zit glunderend aan tafel.

Bas (48): “Na 2024 hadden we een niet-te-evenaren-gevoel. De duiven en wijzelf konden alleen onze uiterste best doen. En dat is vlot gegaan.”

Gerard (79): “Ik probeer Bas zo veel mogelijk te helpen. Het houdt me jong. Van werken ga je echt niet dood. Dat weet ik zeker. Ik ben getrouwd op 19 juni 1973 met Marijke. Omdat het mooi weer was gingen we twee dagen op huwelijksreis naar Katwijk aan Zee. Onvergetelijk. Want er moest gewerkt worden natuurlijk. We zijn in 1973 ook met de schoenmakerij begonnen. Tegen het advies van pa in. Ik had een vaste baan en volgens pa was de winkel onzeker. 
De geschiedenis zou zich herhalen toen Bas op een gegeven moment liet horen dat hij vol voor een carrière als duivenmelker koos. Daar was ik ook geen voorstander van. Hij had een mooi diploma en een veelbelovende baan, maar als een Verkerk iets in het hoofd heeft zal het gebeuren. (glimlach) Ik vond het best een risico maar wat kon ik zeggen? 
Van 1973 tot 2008 hebben we hard gewerkt. In 2008 hebben we de schoenmakerij overgelaten. In al die jaren kon de winkel twee dagen niet open. Ik was gevallen met een dochter achter op de fiets. Het zal pijn gedaan hebben. Dat de winkel gesloten bleef nog het meest. Mijn vrouw was en is mijn steun en toeverlaat. We kregen drie kinderen, Bas (48) Rosalie (47) en Desirée (45). Als de kinderen van school kwamen was de focus van Marijke volledig op hen. Het is een beetje als met de duiven. Wat je er in stopt kan er ook uit komen. Onze drie kinderen hebben een hechte band. In het vliegseizoen krijgt Bas op wedstrijddagen van zijn zussen een appje om een mooie vlucht te wensen. Bas en Rosalie hebben op dezelfde school gezeten. Het is gebeurd dat ze samen naar een duivententoonstelling gingen. Er zaten enkele duiven in de mandjes en Rosalie attendeerde Bas op een doffer met uitstraling. Later zou deze gekroond worden als 1e Nationale Asduif. Dat is een mooi verhaal.
Desirée en Rosalie helpen Bas ook om mooie namen voor duiven te verzinnen. Vorige week zaten we samen televisie te kijken. Kijk pap, zei hij, dat is nu “Zendaya”. Ik kende haar niet. Wel een mooie meid hoor. Bas noemt de duiven bij naam. Soms vraag ik: wie is dat nu weer?”(lacht)
Zijn grenzeloze liefde voor duiven heeft Bas van zijn moeder. Als ik vroeger eens een duif van het hok wilde doen, hield mijn vrouw me soms tegen: dat gaat niet gebeuren hoor. (lacht)
Iedereen weet dat onze beste duiven tot hun laatste dag de beste zorgen krijgen. Intussen zitten er 150 ouden van dagen, verdeeld over drie afdelingen. Het geduld van Bas met die duiven is eindeloos. Ooit had hij een duif die blind was. Omdat hij nog een paar graantjes pikte ging hij in een speciale bak. Toen “Olympic Solange” (2007) in 2024 stierf waren we allebei aan het huilen. Tussen kerst en nieuw 2025 is “Bulldozer” (2003) gestorven. Hij was onze oudste duif. In een week ging hij helemaal achteruit.” 

Bas: “Die bejaarde duifjes zitten in ons hart. Ze hebben ons alles gegeven. Dat mogen we nooit vergeten.”

Duivinnenhokje van 1,2 x 1,9 m beste ooit

Van Alphen aan de Rijn naar Reeuwijk is in afstand 13 kilometer, maar de omstandigheden verschillen totaal. Van een stadje naar de vrije wereld. Het zicht op de huidige hokken van Gerard en Bas is adembenemend. Aan de voorzijde is het hok 62 meter. Tijdens corona werd aan de achterzijde 23 meter aangebouwd. 

Bas: “Niet zelf getimmerd hoor want ik kan nog geen spijker slaan.”

De duivenranch in Reeuwijk is de tegenpool van het hokje in Alphen aan de Rijn. Dat was zegge en schrijve 12 meter lang en 2,4 (tuinhok) en 1,2 (duivinnenren) meter diep. 

Gerard: “Een groter hok was onmogelijk. Onze tuin was maar 12 meter. Als de duiven trainden moesten de tuinmeubelen verzet worden.”

Bas: “Naar mijn gevoel was het wel het beste hok. De duiven waren heel tam en zaten altijd strak. Voor ons huidige hok hebben we ons o.a. laten inspireren door een aantal mooie hokken en Gerard Koopman, Harm Vredeveld en Jos Thoné bezocht. Maar ik vind duiven die hard vliegen veel belangrijker dan een mooi hok.
In 2010 zijn we hier begonnen. Stap voor stap, door de vergunningen. Eerst een noodhok van 3 x 2,4 meter, nadien nog een hok van 3 x 2,4 meter en in fase drie een hok van 6 x 2,4 meter. De jonge trainden graag. Willem vertelde tegen iedereen dat onze jonge garde nogal te keer ging (2010). Het noodhok van 6 meter kende in eerste instantie wel een probleem, omdat hieraan twee spoetniks hingen en het daardoor ging tochten. Dit werd opgelost door een gordijn ertussen te hangen.
In de winter van 2010-2011 volgde de bouw van het huidige hok. In 2012 hebben we de verluchting wat aangepast. In Alphen hadden we een hok met verluchting langs boven. De vuile lucht verdween via de open bovenste nokpan. We wilden dit systeem in Reeuwijk kopiëren maar dit werkte niet. Wat bleek? Er was valse trek in het hok omdat de wind langs de achterkant onder de dakpannen sloeg. Sommige duivinnen zaten liever op de vloer dan in hun bak. Dat klopte gewoon niet. Door de tocht. Met een deel bubbeltjesplastic geraakte het probleem opgelost maar uiteindelijk hebben we alle nokken dichtgemaakt. We hebben nu een mechanisch afzuigsysteem in de kap van het hok (in iedere afdeling een badkamerventilator).
Toen het hok nieuw was hadden we ook transportbanden. Makkelijk zat. Even op het knopje drukken en alles was proper. Na een jaar hebben we alles dichtgelegd. Door de gleuf voor de transportbanden tussen de verschillende hokken ontstond ook trek.
De vliegers (doffers) hebben vijf hokken. Op ieder hok zijn 24 bakken, alle hokken in U-vorm. Door de U-vorm zijn de duiven tammer. Ik pak graag een duif met één hand. Dat is wederzijds vertrouwen. 
Voor de duivinnen zijn het drie hokken. Ook makkelijk als duivinnen beginnen te rommelen met elkaar, maar hier hebben we relatief weinig last van. Door selectie misschien, maar zeker ook door het strakke programma. Duivinnen die iedere week op reis gaan, zitten niet in het ritme om met andere duivinnen te flirten. Het zijn degenen die door omstandigheden wedstrijden laten passeren die voor de problemen zorgen. In principe gaat iedere duif iedere week mee. Maar er zijn altijd uitzonderingen: een gewonde duif of een duif die enkele dagen onderweg was. Dat zijn de duiven die willen paren. Ik laat ze gewoon tussen de andere vliegers zitten. In het weekend krijgen ze de rol van ontvangstcomité. Altijd beter als er een duif zit te wachten voor thuiskomende vliegers. In 2025 hadden we meer duivinnen dan doffers op het vlieghok. Een aantal was gepaard met thuiszittende partners.
Voor de jonge hebben we zes hokken. Op ieder hok kunnen theoretisch 100 jonge wonen maar zo veel hebben we er nog nooit gehad. Meestal zo’n 50-60 per afdeling.
Het kweekhok bestaat uit 5 afdelingen: 4 met 9 bakken en 1 met 14 bakken. Speciale kweekboxen hebben we niet omdat duiven die in kleine ruimtes zitten vitaliteit verliezen. Vader waakt over de kweek.
Alle koppels brengen zelf 7 nesten groot (waarvan er 1 of 2 verlegd zijn naar de vliegers). Na twee nesten worden ze meestal omgekoppeld en nadien sommige koppels opnieuw. Van de eerste vier nesten kan niemand een jong bekomen. Die willen we zelf uittesten. Het omkoppelen is behoorlijk intensief. Dan is het opsluiten en wisselen en opsluiten. Op de drukste dagen tijdens het omkoppelen help ik vader wel.
Of we met het vele omkoppelen wel zeker zijn van het DNA? Met vreemdbevruchten valt het zeker mee. We geven alle jonge af met DNA-attest. In 2025 was er 1 jong wat niet klopte. Het eerste jong van dat nest was er 1 van de vorige partner, het tweede van de nieuwe partner.”

Dagen zitten vol

In de zomer zijn Gerard en Bas om 6u30 bij de duiven. Na de laatste vlucht mag het iets later, maar ook niet te laat. Oktober en november zijn de rustige maanden. De duiven krijgen wel twee keer per dag voer en vers drinken. Dat is een 365/365-verhaal. In december gaat het licht aan en worden de kwekers gekoppeld, dan zijn Bas en Gerard om 7u30 paraat. Koppeling van de vliegers is begin januari. Het is zo uitgerekend dat eventueel eieren van de kwekers onder vliegers kunnen gelegd worden. Voor de vliegduiven is de januarikoppeling het enige nest van het jaar. Het normale seizoen en de natour is altijd op weduwschap.
Op het vlieghok is het systeem gecontroleerd vrij paren. Bas verhuist de beste doffers en duivinnen naar het hok van de jongen, zodat bewezen duiven met elkaar paren. Als de koppeltjes elkaar gevonden hebben gaan ze terug naar hun normale hok waar de overige duiven intussen elkaar ook gevonden hebben. Dat zijn intensieve dagen.
Het vliegwerk begint als de vliegers voorzichtig buitenkomen. Dat is medio februari als de jongen geringd zijn. Nooit forceren om vleugelblessures te vermijden. Heel veel trainen doen de duiven in het begin niet. Dagen met felle wind of slecht weer worden gemeden. De roofvogels zijn een gigantisch probleem.

Gerard: “Iedere keer als er duiven buiten zijn, houden we ons hart vast. De roofvogels worden ieder jaar talrijker en stouter. Vorige week zag ik ze een eend aanranden.”

Bas: “De oude duiven worden verduisterd tot 1 mei (13,5 uur donker). De jonge tot de langste dag en bijgelicht in augustus/september.
Tijdens het seizoen zijn de trainingen belangrijk. Iedereen ziet graag dat duiven flink trainen maar te veel en te lang hoeft zeker niet. Altijd met het ultieme doel voor ogen: op niveau presteren van de eerste tot de laatste vlucht. Uiteraard zit er wel eens een minder weekend tussen.
Zaterdag is voor vader de rustige dag van de week. Fondman Sil van Vliet helpt op zaterdag, zodat vader en moeder tijd hebben voor andere zaken, naast het duiven wachten uiteraard. Wat pa allemaal doet voor de duiven is enorm. Dat bewonder ik. Als jong ventje heb ik gevoetbald maar niet fanatiek. Zelfs op het voetbalveld speurde ik de lucht af op zoek naar duiven... (lacht)
Tijdens het seizoen heb ik liever niet veel bezoekers. Als het tijd is om duiven te laten trainen is dat niet ideaal. Want je wil uiteraard ook aandacht voor de mensen hebben.”

Doffers heel verschillend

“De meeste jaren zijn we tevreden maar in 2024 vlogen de doffers niet goed. Ik herinner een Fontenay met 35 duiven in de eerste honderd in de afdeling. Hier waren vier doffers bij. Na moeilijke vluchten verliezen doffers soms hun motivatie als ze lang moeten wachten op hun duivin. We weten dat en proberen er iets aan te doen maar duiven is geen exacte wetenschap. Er loeren zoveel valkuilen en gevaren om de hoek.
Pieken naar bepaalde vluchten zit niet in ons systeem. Mooie uitslagen in augustus zijn iets gemakkelijker omdat veel duiven klaar (uitgeput) zijn. Orleans (3 augustus) was zo’n vlucht. Mooi weer en de duiven kwamen vlot. Dat is genieten.”

Computer John

Op wedstrijddagen is John van Laar iedere keer op post. John werkt in zijn dagelijks leven met cijfers en was ook een passionele duivenliefhebber. Hij is gestopt mede door de roofvogelplaag. In een maand tijd werden bij John alle jonge (60 stuks) opgevreten. De beste oude duif is aan Bas geschonken, de rest is doorverkocht.
Het is het verhaal achter topkweker “Computer John”. Deze is o.a. vader van “Princess” (1e Nat. Asduif Fondspiegel) en “Mermaid” en grootvader van “Olympic Legacy” (Olympiadeduif Dortmund). 

Bas: “Het geheugen van John is fenomenaal. Hij is een crack in het aanwijzen van de getekende duiven. Hij houdt alleen rekening met de uitslagen. Als je iedere dag met duiven werkt hou je ook rekening met een hoop andere dingen: training, conditie, uitstraling. Dat is tussen John en mij een soort wedstrijd in de wedstrijd. Ik heb de uitslagen ook in het hoofd, maar het dubbeltje rolde al dikwijls naar John.”

Selecteren op (vooral) dagfond

Het voer bij Verkerk is van huisleverancier Beyers. Deze ontwikkelde speciale Verkerkmengelingen.

Bas: “Heel zwaar voer houden we niet van. Liever het klassieke systeem van een beetje lichter voer (lightmengeling) en een beetje zwaarder (sport). Het doel is een volledig seizoen overlappen. Van begin april tot september moeten de duiven zich bewijzen met zoveel mogelijk kopprijzen en asduiftitels. Sterke prestaties op de dagfond laten we doorwegen bij de selectie. Zo wordt een stam sterker. De meeste lezers kennen ons systeem wellicht al. Niet te veel bijproducten. De voornaamste zijn mineralenmengeling (Dr. Marien), mineralenmix (DHP), Forte Vita (Travipharma) en Probac (Dr. Brockamp). In de rui en winterperiode vaak boerenkool en biergist. Duiven nakijken en entingen gebeuren bij Henk de Weerd en Stephan Göbel. De jonge duiven krijgen drie entingen: paramyxo , paramyxo-rota en pokken. De oude en jaarlingen krijgen paramyxo en pokken. Tegen paratyfus krijgen alle aanwezige duiven een enting (Göbel) rond 1 oktober. 

Onze jonge duiven zijn halve schapen

Bas: “Jonge duiven zitten bij ons op de tweede rij. De meeste aandacht gaat naar de oude. Heel vaak zie ik de jongen van Willem door de lucht klieven terwijl onze jongen op de ren zitten of, nog erger, over het gras wandelen. Ik zeg vaak tegen mijn vader “onze jonge zijn halve schapen”. Een beetje strikter/ strenger zou wellicht geen kwaad kunnen. Maar als ze op de ren of het gras zitten, hebben we geen last van de roofvogel. Omdat het zo lang duurt voor ze trainen zijn we op de eerste jonge duivenvluchten niet bijzonder. De eerste drie rondes trainen samen. De vierde ronde meestal apart om de oudere jongen niet af te remmen. Echter in 2025 zijn deze wel samengevoegd en kregen een spoedcursus. Veel lappen doen we ook niet. In 2025 werden de jongen 7 keer weggebracht aangevuld met de trainingsvluchten van de vereniging. Een immens verschil met de specialisten. Onze selectienorm voor de jongen is simpel. Ze mogen allemaal jaarling worden.
Hun geboortejaar is vooral een leerschool voor later. Eind juli worden de jongen gescheiden en verder gespeeld op de deur.”

Op het einde van het seizoen voorzichtig met de beste duiven

Bas: “Een goede verliezen doet veel pijn. Het ergste wat op dat vlak kon voorvallen gebeurde in 2023. Met nog één vlucht te gaan zag alles er goed uit. De conditie was er. Op die allerlaatste natourwedstrijd verloren we “Unforgettable”, 1e Nat. Asduif allround 2023. Dan valt de hemel wel een beetje op je hoofd. We hebben er lessen uit getrokken. In 2024 werd “Kendall” 1e Nat. Asduif allround. Omdat ze haar coëfficiënt niet meer kon verbeteren bleef ze de laatste wedstrijd thuis.
In 2025 hetzelfde verhaal met “Discovery”, 1e Nat. Asduif allround 2025. “Discovery” is een goede vlieger maar ooit erg geschrokken van de roofvogel en daardoor een slechte binnenkomer. Hij is dikwijls bij de eerste aankomsten. Ik herinner me zo’n wedstrijd waarop het mis ging. “Discovery” was bij de eerste thuis maar liep als twintigste over de antenne. Zonder deze story was hij nu Olympiadeduif. Ik vermeld dit niet om excuses te zoeken. Ook andere liefhebbers hebben wel eens tegenslag. Op de laatste natourvlucht van 2025 bleef “Discovery” ook thuis. Met de voorspelde ZO-wind was ik liever voorzichtig.
Met “Olympic Penny”, Olympiaduif Dortmund 2026, hadden we geluk. Zij verbeterde haar coëfficiënt op de eerste natourvlucht maar een week later ging het fout. Ze bleef achter. Gesneuveld op het veld van eer. We zaten woensdag te eten toen een sportieve melker uit Eeklo belde. Hij had “Olympic Penny” opgeraapt onder een windmolen. Ze was tegen de windmolen gevlogen en gekwetst. Ik ben haar ’s avonds gaan halen. Een geweldig moment.
Nog zo een verhaal is “Annemarie” op Vitry. Een lastige natourvlucht: minder goed weer, duiven pas om 14.15 u  los en ’s avonds nog 15 duiven die mankeerden. Veertien kwamen zelf terug. Eén van de beste jaarling-duivinnen werd op dinsdag gewond door een roofvogel aangemeld door Annemarie. Zij heeft zelf geen duiven maar wel een groot hart voor dieren. Hoed af voor zo’n mensen.”
 
Straks in Broechem ontvangen Gerard en Bas hun zesde Gouden Duif-trofee. Zij verleggen alle grenzen.