MIRTHE & MAITHE UYTTERHOEVEN - 1e Nationaal Kampioen Jeugd KBDB 2025

Oudsbergen – Zal binnen afzienbare tijd de groep van jeugdige duivenliefhebbers nog met een voldoende aantal zijn om onze geliefde sport in leven te houden? Als we voortgaan op de huidige trend valt dat mogelijks te betwijfelen. Dat de fakkel enkel door professionele hokken overgenomen zal worden, is wellicht eveneens een utopie. Hoe het ook zal zijn, of hier binnen 30 à 40 jaar nog duivenwedstrijden zullen doorgaan, of dat dit enkel nog op ‘one loft races’ zal gebeuren, er zullen in onze contreien nog steeds duiven worden gekweekt. En wie weet, zijn het dan toch nog de jonge sportgenoten van vandaag, die onze landsnamen zullen verdedigen.

De Belgische kampioenen bij de jeugd 2025, Mirthe en Maithé Uytterhoeven, zijn reeds enkele jaren geen onbekenden meer. Regelmatig staan ze tijdens de wintermaanden op allerhande podia om gehuldigd te worden bij het winnen van diverse kampioenschappen. Beide zusjes, Mirthe (15) en Maithé (13), zijn onder het toeziend oog van papa Kurt al op zeer jonge leeftijd lid mogen worden van de KBDB. Dat ze hiervoor konden rekenen op excellent vliegmateriaal dat ze mochten uitkiezen op het kweekhok van papa Kurt, was uiteraard meer dan een gewone troefkaart die ze in handen hadden.
We zitten vlak in de laatste examenweek voorafgaand aan de paasvakantie, de meisjes zitten dus volop in de blok. Bijgevolg is het papa Kurt die het merendeel van onze vragen zal beantwoorden.

Van rood tot roze

Het eerste wat opvalt bij het bezichtigen van de duiven die momenteel in de rennen gehuisvest zijn, is hun kleur. Of het nu geschelpte, blauwe of vale duiven zijn, maakt niet uit. Van ver lijken het allemaal roze duiven, zoals we ze vroeger in de Efteling konden zien. “Dat is het enige wat nog helpt,” vertelt Kurt. “Vorig jaar hadden we alle duiven een rode bol op hun rug gespoten, maar dat deed niks af. Nu dat we ze volledig gekleurd hebben, heb ik al gezien dat de roofvogels van vliegrichting veranderen als ze onze duiven willen benaderen.”
Mirthe en Maithé spelen met de duiven op hun apart en eigen hok. Hierop is plaats voor een veertigtal jongen en een aantal vliegduivinnen.  
Trainen doet het kleine groepje oude duiven wel samen met deze van Kurt. Maar hun verblijf tijdens het vliegseizoen is op het hok van de zusjes, waar ze uiteraard steeds binnenlopen.
Vooraleer de duivinnen dit seizoen voor het eerst de korf ingingen, trainden ze gemakkelijk meer dan een uur. Het was bijgevolg geen enkel probleem om ze meteen rechtstreeks op hun eerste wedstrijd uit Mettet mee te geven.

Kleine korf

Het nationaal kampioenschap werd gewonnen met een zeer kleine korf, meer bepaald met vier duivinnen. Door de moeilijke omstandigheden vanwege de problemen met de roofvogels, werd er al enkele jaren nauwelijks met de vroege jongen gespeeld en was de aanvoer van nieuw materiaal eerder beperkt. Bijgevolg zijn de vier duivinnen niet meer van de jongsten, maar ze komen wel steeds vlot naar huis. Kurt: “Bij normaal weer vliegen ze gewoon goed hun prijs, doch als de snelheid richting 2000 m/min gaat, zijn ze soms moeilijk te kloppen.”
Meteen rijst de vraag hoe dat duivinnen met een leeftijd van vier à vijf jaar nog zo gemotiveerd naar hun hok vliegen. Kurt: “Dat is het werk van Mirthe en Maithé, zij motiveren hun duifjes voor een stuk zelf. Ze snijden dan stukjes karton waarmee ze de jonge duivenbakjes omtoveren tot donkere hoekjes, waar de duivinnen maar al te graag willen vertoeven. Naar het einde van het seizoen worden ze mogelijk wel op een nestje gebracht, maar jongen groottrekken hebben ze nog nooit gedaan. Dat mogen ze pas wanneer ze op het kweekhok belanden.”

Drie van de vier

Van de vliegduivinnen die we hier graag even voorstellen, zijn er twee uit het jaar 2022, late jongen die in hun geboortejaar nauwelijks een korf zagen. Bij alle drie vinden we in hun pedigree de meer dan atletische snelheidsduivels van Lambrechts-Lismont en René Sterckx terug.
De eerste is de blauwe B22-5009275, die het voorbije seizoen 18 maal op 22 keer gezet, per 3-tal prijs vloog. Ze won o.m. 1/3302 Vervins, 8/3337 Laon en 1/710 Mettet.
Tweede in het rijtje is B22-5009272, van nature ook blauw gepluimd. Ook zij ging vorig jaar 22 keer de korf in, vloog 19 x per 3-tal prijs, met gewestelijk o.m. op Laon de 5/1021 en nogmaals op Laon de 2/517.
De laatste en tevens de oudste van dit drietal is de blauw geschelpte duivin B20-5107120. Een uiterst betrouwbare vliegduif, met op haar palmares o.m. op Sourdun de 1/362 met gewestelijk de 6/1265 en op Laon de 1/801 d. Zij is op haar best wanneer er snelheden van 1800 à 1900 m/min worden behaald.

Kweken

De aanvoer van nieuw vliegmateriaal komt rechtstreeks van Kurts kweekhok. Wanneer de jongen een ring aan hun poot krijgen, mogen de dochters per koppel kiezen welk jong voor hen zal zijn. Vanaf het moment dat ze gespeend worden, belanden ze uiteindelijk op het hok van beide zusjes.
Het optrekken van jongen gebeurt dus in de kweekstal van Kurt, bevolkt met excellent materiaal. Wanneer de oorspronkelijke basis werd gevormd door duiven van René Sterckx (Begijnendijk) en Robert Van Eycken (Erps-Kwerps), zorgde vanaf 2015 de inbreng van de bloedlijnen van Lambrechts-Lismont (Kortenaken) voor een extra boost. Ondertussen zat Kurt niet stil en ging hij langs te Turnhout bij Niels Broecks en Bart & Nance Van Oeckel. Na de aankopen van hier en daar een bon, is het afwachten wat de nakweek hiervan zal opleveren.

De rustperiode

Zoals bij zo vele liefhebbers komen de duiven omwille van de roofvogels na de laatste vlucht van het seizoen niet meer los. Ze zitten vast tot ongeveer 15 maart en verblijven dag en nacht in de voor het hok geplaatste open rennen. Enkel bij te guur weder of te felle koude worden er ramen met windbreekgaas voor geschoven. Kurt: “Ik heb veel van mijn leermeesters opgestoken, zoals de winterkuur waarbij de duiven zuurstof in overvloed ter beschikking krijgen. Dit is toch wel een van de voornaamste zaken die ik van René Sterckx heb overgenomen.”
Medio maart worden de duivinnen terug op hun hokken gebracht, waarna ze zo snel als mogelijk klaar gemaakt worden voor het nieuwe seizoen. Maar voor ze weer hun vrijheid krijgen, wordt zowel bij de jonge als de oude vliegduiven een roze Barbie-achtige kleur op hun verenkleed gespoten.

De verzorging

“Alles is er op voorzien dat het meeste werk ’s avonds uitgevoerd kan worden, want ’s morgens zijn de meisjes vroeg naar school.
Het voederen hebben we vooral geleerd van Robert Van Eycken en het is volgens mij ook een kunst. Gedurende het ganse seizoen krijgen de duiven de Olympiade-mengeling van Beyers, zowel deze met als zonder mais. Naar het weekend toe komt daar mogelijk nog de Energie-mengeling bij.
Wat tricho aangaat, is alles eenvoudig. Bij één nacht mand blijkt eenmaal per week een gele druppel in de bek voldoende. Voor de rest wordt er bij eventuele problemen of voor de vaccinaties, beroep gedaan op dierenarts Raf Herbots. De ondervinding leert ons dat het minimaliseren van antibioticagebruik de kortste weg naar succes is. Bijgevolg worden er hier zo weinig mogelijk geneesmiddelen toegediend.”
Naast dit alles is er natuurlijk nog mama Wendy, “zonder haar hulp zou het niet gaan,” zegt Kurt. “Als ik naar het werk vertrokken ben en de dochters naar school zijn, zorgt Wendy voor de eventueel nog uit te voeren werkzaamheden, zoals de duiven in de volière laten enz.”

Verder

Wat het nieuwe seizoen brengen zal, is voorlopig nog een groot vraagteken, want niemand kan zoiets voorspellen. En misschien is dat ook maar goed. Het ligt voor de hand dat Maithé en Mirthe zo goed als mogelijk hun nationale titel willen verdedigen. Een droom die ze al enkele jaren koesteren is om mee te doen, en misschien wel te winnen, op Bourges met de jonge duiven. Last but not least zouden ze graag op het podium staan bij de Gouden Duif Junior. Het zou voor hen de mooiste bekroning van hun jonge duivensporters loopbaan betekenen. Natuurlijk wensen we ze dit graag en met alle plezier toe.
In het pas gestarte seizoen zal er gevlogen worden met 3 oude en 5 jaarse duivinnen en hopelijk zal het lukken om met een 20-tal jongen aan de wedstrijden deel te nemen.
We wensen beide zusjes en uiteraard ook de papa alle succes toe in 2026. Maar vooral nogmaals een dikke proficiat met hetgeen tot nu toe reeds verwezenlijkt werd. 
Tot de volgende!